მე და შენნ ციდან სამ მეტრზე

მე და შენნ ციდან სამ მეტრზე
სურათი
< 1 / 2 >

საღამოს ბინდში გარინდულა ლამზი მთვარე,ვარსკვლავები დასციმციმებენ თავზე.მე, ვზივარ ახლა ძალზედ მოწყენილი ვფიქრობ შენზე,ხვალინდელ დღეზე და ჩვენს შეხვედრაზე.
გაზაფხულის პირველი დღეა ხვალ. მომიტან ყვავილებს?ალბათ არა, შენ ხომ არ გიყვარს ისინი და იქნებ მაინც...მოხვალ უბრალოდ,ჯიბეში ხელებ ჩაწყობილი და გაცვეთილ ფრაზებს ჩამჩურჩულებ ყურში ჩუმად.მე გავიღიმებ.მარტოდ მდგომი გოგონა დაგვინახავს და ჩემს ადგილას ყოფნას ინატრებს, მე კი ამ დროს, რა მენდომება არ ვიცი.
გიყვარვარ?ალბათ კი. მე უსაზღვროთ....ოღონდ რატომ ასე ძლიერათ, არ ვიცი.რითი მომეწონე? რატომ შეგეჩვიე? არ მახსოვს.მახსოვს მხოლოდ შენი ლამაზი არაფრის მთქმელი თვალების გამოხედვა, რომელმაც ერთი შეხედვით მომაჯადოვა. ნათქვამია თვალებიაოო ყველაფრის მთქმელი და შენმა თვალებმაც თავისი სათქმელი თქვეს.
ისევ ღამეა და კვლავ ვფიქრობ!საღამოს ბინდში გარინდულა ლამაზი მთვარე...

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ცხოვრების გზაზე დავიკარგე, გარესამყაროს აღქმა დავკარგე... თითქოს სული სადღაც, ცხოვრების გზაზე დამეკარგა. ვერ ვგრძობ მას, შიგნიდან სულ დავცარიელდი. ვგრძნობ, რომ ვსრულდები, მეტი აღარ შემიძლია... ადრე რომ მეგონა დაუსრულებელი ვიყავი, თურმე ვცდებოდი. ვსრულდებიი..! გულში ღრმად, რაღაც მტკივა. რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი. მაქვს უფლება, დავსრულდე, გავქრე. ვინმეს დავენანები კი?! არ მგონია, არც მაინტერესებს! ეგოისტი გავხდი? მგონია, რომ სამყარო ჩემს ირგვლივ უნდა ტრიალებდეს? არა! უბრალოდ აღარაფერზე აღარ ვფიქრობ. ფიქრი თავში არ მიჩერდება, ისიც გამირბის... ჩემში, ღრმად ვარ ჩაკეტილი. აღარ მინდა აღარაფერი. ვეძებ ჩემს სულს, ჩემს თავს, მაგრამ ვერ ვპოულობ. ლაბირინთში ვარ, განუწყვეტლივ ერთი და იგივე წრეზე დავდივარ. აქ კი ვერ ვპოულობ იმას, რასაც ვეძებ, რაც გულის სიღრმეში მინდა. და ალბათ, ვერც ვერც ვერასდროს ვიპოვი. მეგონა ძლიერი ვიყავი, ძალა შემწევდა, რომ არ დავსრულებულიყავი, თუმცა არ აღმოჩნდა ასე. მე სუსტი ვარ... თუმცა არა! ვიცი, გადავიტან ამასაც! მაინც არ ვაღიარებ, რომ სუსტი ვარ, არ მინდა! ვიცი, ჩემში არის შერჩენილი ძალები, რომ მოვსპო ეგ გრძნობა ჩემში. თუმცა ვგრძნობ, რომ ბოლომდე ვერ მეშველება, ნელ-ნელა ვსრულდებიი...

ყოველთვის არის რაღაც, რასაც ვერ გამოხატავ მაგრამ გრძნობ. "ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ ხდება რაღაც მნიშვნელოვანი, და ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ ადიხარ ციდან სამ მეტრზე." და აი იქ ვიყავი, ზუსტად "ციდან სამ მეტრზე" და უეცრად, სრულიად მოულოდნელად ქვევით დავეშვი და აღმოვჩნდი რაღაც გაურკვეველ, სრულიად არარეალურ სამყაროში, რომელშიც ყველა გიჟია, უბრალოდ ჩემგან განსხვავებული დიაგნოზით, რომელთაც უფალმა ადამიანი უწოდა. ისინი თითქოს ერთნაირები არიან, მაგრამ ერთმანეთის არ ესმით, ან უბრალოდ არ უნდათ გაგება. ერთმანეთზე ლაპარაკობენ, მაგრამ თავადაც არ ესმით რას ან რატომ, ან რას ერჩიან ერთმანეთს. ამიტომ ამბობენ:" ენას ძვალი რომ ქონდეს, მთელი ქვეყანა ტრავმატოლოგიურ საავადმყოფოდ იქცეოდაო." მაგრამ მათ თითქოს რაღაც დადებითიც აქვთ, ისინი ხომ ზრუნავენ ჩვენს განწყობაზე:) საკუთარ თავზე ისეთ რამეს გვეტყვიან რაც თავადაც არ ვიცით, და ჩნდება კითხვა: საიდან იციან ჩვენზე ის, რაც თავადაც არ ვიცით? თითქოს ვიღაც სხვაზე გვესაუბრებიან, იმ ადამიანზე ვისაც საერთოდ არ ვიცნობთ და ჩვენდა უნებურად გვინდა რომ მასზე კიდევ რამე გავიგოთ.
მაგრამ თურმე წარსულს ერთი დადებითი თვისებაც აქვს, მას თურმე დაბრუნებაც შეუძლია და განსაკუთრებით იმ შემთხვევაში, თუ იმ წარსულსჩვენ თვითონაც არ ვშორდებით.
... და აი ჩნდება იმედი, იმედი იმისა რომ წავალ ამ გაურკვევლობით აღსავსე სამყაროდან და დავბრუნდები იქ საიდანაც მოვედი, "ციდან სამ მეტრზე"

რა არის ცხოვრება?ზოგისთვის წიგნის ფურცელია რომელსაც ზოგი ავსებს, ზოგიც ვერა.....ზოგისთვის ერთი წამია რომელშიც ყველაფერი უნდა მოასწროს და გააკეთოს, ეს ცხოვრება სპექტაკლია,რომელიც სავსეა დრამატული ტრაგიკული და ბედნიერი წუტებიტ,ყოველი ცჩვენგანი ამ სპექტაკლის მთავარი გმირია....სპექტაკლის რეჟისორი კი უფალია, უფალი რომელიც ალბათ ოპტიმისტურად აფასებს მსახიობის მიერ დაშვებულ შეცდომას და ცდილობს კიდევ მისეს შანსი ...თუმცა ადამიანები ისეთი უსინდისოები ვართ რომ ამ შანსს არასდროს ვიყენებთ და ზოგჯერ არც კი ვფიქრობტ იმას რომ უფალმა მეორე შანსი მოგვცა დაშვებული შეცდომების გამოსასწორებლად , ჩემთვის კი მორიგი ეტაპია , მზადებააა უკეთესისაკენ ... საერთოდ ესეთი ადამიანი ვარ, ვცდილობ ყველაფერში კარგი დავინახო...ცხოვრებასაც ასე ვუყურებ ...ეს მმზადებაა ....მომზადება სხვა უკეთესი ცხოვრებისათვის, ეს არის ციკლი დაბადებიდან სიკვდილისკენ ზოგისთვის სიკვდილი დასასრულია ყველაფრის ჩემთვის კი დაბადებააა ახალ სამყაროში დაბადება , სეიძლება მე ვცდები , მაგრამ ამას ვერავინ ვერ გაიგებტ სანამ სიკვდილი არ ჩაგვხედავს თვალებში.ნმააგრამ ჩემთვის მთავარია რწმენა , რწმენა მომავლის, უკეთესი მომავლის ! ♥

memento.ge
მსგავსი სიახლეები
კომენტარების დამატება

სახელი:*
E-Mail:
კომენტარი:
მუქი დახრილი ტექსტი ხაზგასმული ტექსტი აღნიშნული ტექსტი | მარცხნივ განთავსება ცენტრში მარჯვნივ განთავსება | სმაილების ჩასმა ბმულის ჩასმადაცული ბმულების ჩასმა აირჩიეთ ფერი | ტექსტის დაფარვა ციტატის ჩასმა მონიშნული ტექსტის კირილიკურში გადაყვანა ჩასვით სპოილერი
შეიყვანეთ კოდი: *
გამოკითხვა

საიდან გაიგეთ ჩვენი საიტის შესახებ?

Facebook- იდან
სხვა საიტზე ვნახე რეკლამა
მეგობარმა მირჩია
საძიებო სისტემებიდან
შემთხვევით