7 სართული ღრუბლებამდე » სიყვარული, პოეზია, ლექსები, სტატუსები, სიახლეები, მეგობრობა , leqsebi, statusebi
x

7 სართული ღრუბლებამდე

7 სართული ღრუბლებამდე

და ერთ პატარა ლამაზ ქვეყანაში, პატარა მყუდრო ბინაში, პატარა გოგონამ გაიღვიძა... ნუ გავიღვიძე რა, წამოვხტი იმის გახსენებაზე, რომ ორი დღე მქონდა დარჩენილი სამსახურში გეგმის შესასრულებლად, რის შედეგადაც საბოლოოდ დამენიშნებოდა ნანატრი ფიქსირებული ხელფასი. აბაზანა, გარდერობი, სარკე, სამზარეულო, ყავა და სიგარეტი, რომელსაც ბოლო ერთი წელია სულ თავს ვანებებ და ვერაფრით მოვიკრიბე ნებისყოფა. სამსახურში რომ მივედი მხოლოდ უფროსი დამხვდა. თორნიკე დაახლოებით ოცდაათი წლის იქნებოდა, ძალიან კარგი ადამიანი იყო და არასდროს უფროსობდა.
- როგორ ხართ თორნიკე? - ჩემს მაგიდასთან დავჯექი და კომპიუტერი ჩავრთე.
- კარგად მარიამ, შენ? რა ქენი გუშინ ლოკაციაზე?
- ძალიან ცოტა ხალხი იყო, ყველა ან უკვე დაზღვეული იყო, ან მძღოლებს მოყავდათ მანქანები. დღეს ,,მერსედეს ცენტრში" მაქვს გაწერილი.
- საშინელი საცობებია ეს რა არის! - შემოვიდა ლიკა ქოთქოთით. - როგორ ხართ? მარიამ რამდენი გაკლია გეგმაზე?
- ორი ათასი. შენ?
- შვიდი! რა ბედნიერი ხარ ნეტა იცოდე....
- ორი დღე მაქვს სამაგიეროდ. შენ კი ერთ კვირაზე მეტი. გამარჯობა ბატონო ავთანდილ, მარიამი ვარ სადაზღვეო კომპანია ,,ჯიელიდან". ცუდ დროს ხომ არ ვრეკავ? - ამ ფრაზით კიდევ რამოდენიმე კლიენტს დავურეკე. ერთი მეორე დღეს დავიბარე ხელშეკრულების გასაფორმებლად, დანარჩენი ,,ხელახლა დასაკავშირებლებში'' მოვნიშნე და ცენტრისკენ დავიძარი. არც იქ იყო ბევრი კლიენტი თუმცა რამოდენიმე ნომერი მაინც ჩავიწერე, ერთმა მითხრა მანქანას ვამოწმებინებ და მერე მოგისმენ პირობების გასაცნობათო, თუმცა ისე გამეწელა ეს პროცედურა უკვე წამოსვლას ვაპირებდი ორი ათას თხუთმეტ წლიანი ახალთახალი ,,მერსედეს" ჯი კლასი რომ შემოვიდა და დასატესტად გააჩერა მანქანა. სასტიკად მომინდა მისვლა, იმისდამიუხედავად, რომ საჭესთან ახალგაზრდა ტიპი და გვერდით სავარაუდოდ მისი ძმაკაცი იჯდა. საერთოდ არ მიყვარდა ბიჭებთან მისვლა, ისინი ყოველთვის ,,მაღლიდან'' იყურებოდნენ და არასერიოზულად ეკიდებოდნენ ჩემს საქმიანობას, თუმცა ასეთი მანქანის დაზღვევა ჩემთვის გეგმის შესრულებას კი არა, კომპანიაში პირველ ადგილზე გასვლას და მაღალ პრემიას უდრიდა. ამიტომ გამბედაობა მოვიკრიბე და მძღოლის მხარეს მივედი.
- გამარჯობა, მე მარიამი ვარ სადაზღვეო კომპანია ,,ჯიელიდან", დაზღვევით ხომ არ ხართ დაინტერესებული?
- არა. - გვერდულად ჩაიღიმა მწვანეთვალებამ და თვალი ამაყოლა.
- და თუ გყოლიათ აქამდე დაზღვეული მანქანა? - მიუხედავად ბიჭის ასეთი მზერისა ფარ-ხმალი არ დავყარე და შემცვლელ კითხვაზე გადავედი.
- არა! - მანქანის კარი გააღო ბიჭმა და გადმოვიდა.
- იცით, ძალიან კარგი პირობები შემიძლია შემოგთავაზოთ...
- შენ თუ შენმა კომპანიამ? - ზურგით მიეყრდნო მანქანას და პერსონალს ანიშნა დამელოდეთო. კითხვამ უცებ დამაბნია.
- ანუ... მე, როგორც კომპანიის წარმომადგენელმა...
- კომპანიის არა, მარა შენი პირობებით კი დავინტერესდებოდი. - ისევ გამიღიმა და თვალი ფეხებიდან ძალიან ნელა ამაყოლა.
- მე მხოლოდ სადაზღვეო პირობების გასაცნობად ვარ აქ! - ბრაზი მომერია და წიგნაკი ჩანთაში დავაბრუნე.
- რომელი კომპანია ხართ?
- ,,ჯიელი''.
- რა სასიამოვნოა. - ხელები გადააჯვარედინა ბიჭმა და ტუჩებზე დაჟინებით მომაშტერდა. - ლამაზი ხარ, სიამოვნებით მოგისმენდი სადმე წყნარ ადგილას, მაგალითად...
- თუ არ ხართ დაინტერესებული კარგად ბრძანდებოდეთ! - გავუღიმე დაფარული ბრაზით და შეტრიალება დავაპირე.
- ,,ჯიელი'' ისედაც მამაჩემისაა. მე შენით ვარ დაინტერესებული როგორც უკვე გითხარი! შენთან დაწოლა მინდა. მომხმარებელთან უხეშობა რომ არ შეიძლება ამას პირველ რიგში ასწავლიან ჩვენთან! თუ ჩემთან არ დაწვები, დათხოვილი ხარ!
- ვერ გავიგე... - თავზარი დამეცა და ნახევარწუთიანი პაუზის შემდეგ როგორც იქნა ხმა ამოვიღე.
- სამსახურიდან თავისუფალი ხარ-თქო რა ვერ გაიგე? - ირონიულად გამიღიმა ბიჭმა და ერთი ნაბიჯი ჩემსკენ გადმოდგა.
- გასაგებია... - სისუსტე ვიგრძენი და თვალები ამემღვრა, არ მინდოდა დაენახა და სწრაფად შევტრიალდი. ჩემსკენ მომავალი წეღანდელი კლიენტი დავინახე და ვეცადე თავი შეეკავებინა.
- მარიამი ხომ? - გულთბილად გამიღიმა მამაკაცმა.
- დიახ, - ვეცადე თვალებში არ შემეხედა, მამაკაცს რომ არაფერი შეემჩნია და ცოტა სული მოვითქვი. - ჩვენ... იცით...მოკლედ ბატონო ირაკლი, ჩვენ სხვადასხვა პაკეტები გვაქვს, შემიძლია შემოგთავაზოთ როგორც მანქანის, ისე პასუხისმგებლობის დაზღვევაც, ანუ თუ თქვენ სხვის მანქანას დააზიანებთ, ამ შემთხვევაში, თქვენიც და მისი მანქანაც...
- რას აკეთებ? - მომესმა ზურგს უკან მწვანეთვალებას ხმა და ცივად შევტრიალდი.
- კლიენტს ჩვენ პირობებს ვაცნობ... - თვალებში ვერ შევხედე და წიგნაკს დავუწყე წვალება.
- ჩვენთან აღარ მუშაობ-თქო. გასაგებად ვერ გითხარი?
- დიახ მაგრამ...
- რა მაგრამ?
- იცით, ყველა ორგანიზაციას აქვს თავისი კულტურა, ისევე, როგორც ადამიანებს. - ამ სიტყვებზე უკვე თვალი გავუსწორე ბიჭს, მიუხედავად მათი აწყლიანებისა. - მართალია თქვენთან აღარ ვმუშაობ, მაგრამ ჩემი კლიენტები ვიღაცამ უნდა ჩაიბაროს. მე როგორც ,,ჯიელის'' კულტურის მატარებელი, ვალდებული ვარ კლიენტებს შესაბამისად მოვექცე. თქვენი ნომერი მითხარით თუ შეიძლება, ჩავინიშნავ და ჩვენი წარმომადგენლები დაგიკავშირდებიან. - მივუბრუნდი მამაკაცს და მანაც, ამ ამბით დაბნეულმა ნომერი მომცა თუარა ბიჭს მიაჩერდა.
- გმადლობთ, კარგად ბრძანდებოდეთ. - თავი დავუკარი და გამოვტრიალდი. მეგონა ცა ჩამომექცა თავზე... გაუაზრებლად გამოვედი ცენტრიდან და ქუჩას დავუყევი. სიბრაზისგან და უსუსურობისგან სისხლი ტვინში მასხავდა. ცრემლებს გადმოსვლის საშუალებას არ ვაძლევდი. დიდი ხანი ვიარე ფეხით, თავში უამრავი პრობლება ამომიტივტივდა, რომელიც სამსახურის დაკარგვით იყო გამოწვეული და ამ დროს მანქანამ ძალიან ახლოს ჩამიარა, გზა გადამიჭრა, წინ გაჩერდა და იქიდან მწვანეთვალება გადმოვიდა.
- კარგი გეხუმრე რა იყო! - მის დანახვაზე... ვერ გეტყვით... ისეთი სიბრაზე მომერია წიგნაკი გავუქანე.
- შემეშვი გესმის? შენ შენი თავი ვინ გგონია! უბადრუკო იდიოტო! ფეხებზე მკ.იდ.ია მეხუმრე თუ რაც ქენი ვინ მოგცა ჩემი ასე დამცირების უფლება! - წიგნაკის სროლით გაოცებული ბიჭი ჯერ კიდევ ვერ მოსულიყო გონს, ერთი ამბავი რომ დავაწიე და გაოცებული მიყურებდა. - რა იყო? შენთვის ასე არავის უყვირია? მე კი შენსავით არავის დავუმცირებივარ! - გვერდი ავუარე მანქანას გაცოფებულმა და გზის გაგრძელებას ვაპირებდი, რომ მწვანეთვალება მაჯაში მეცა და რესკად მისკენ შემაბრუნა.
- როგორ ბედავ ჩემთან ასე ლაპარაკს? - ისეთი მრისხანება ვიგრძენი, წეღანდელი გამბედაობა და ბრაზი სადღაც გაქრა. - შენ ჯერ კიდევ ჩემი თანამშრომელი ხარ დაგავიწყდა?
- წეღან არ ვიყავი კლიენტთან რომ გამომეცხადე?
- ხმაა! - ისე დამიყვირა შევხტი და თვალები კვლავ ამიწყლიანდა.
- დღეიდან ჩემს განყოფილებაში გადმოხვალ! ჩემი პირადი თანაშემწე იქნები და უარის თქმა არ გაბედო თუ გინდა დღევანდელი ისტერიკა გაპატიო.
- ჩემს განყოფილებაში მირჩევნია...
- აქეთ-იქით წანწალი გირჩევნია ოფისში ჯდომას და სამი ათას ლარიან ხელფასს?
- ამას რატომ აკეთებთ?
- იმიტომ, რომ მე ყველას თვალწინ გამოგიცხადე აქ აღარ მუშაობ თქო და სიტყვას ვერ გადავალ!
- მაშინ საერთოდ არ მინდა თქვენთან მუშაობა და გამიშვით ხელი, მეტკინა! - მკლავი გამოვგლიჯე და შევტრიალდი.
- იცოდე ინანებ მარიამ! - მომაძახა უკნიდან, მაგრამ უკვე აღარაფერი მაინტერესებდა. ტაქსი გავაჩერე და სახლის მისამართი ვუკარნახე. ფანჯარაში ვიყურებოდი და ყველაფერზე ერთიანად ვფიქრობდი. ტელეფონი აწკრიალდა, თორნიკე იყო.
- გისმენ თორნიკე.
- რა იყო გაგიტკბა ,,მერსედესების" ყურება? - მითხრა სიცილით და პასუხი რომ ვერ გავეცი დააყოლა, - სად ხარ აღარ მოდიხარ?
- არა...
- რა არა? - აშკარად დააბნია ჩემმა პასუხმა.
- აღარ ვმუშაობ თქვენთან...
- მეხუმრები? რატო რა მოხდა?
- ,,ჯიელის" მფლობელის შვილი იყო ცენტრში მოსული...
- ლექსო?
- ხო არ ვიცი რა ქვია...
- მერე?
- მასთან მივედი მე რა ვიცოდი ვინ იყო... ძალიან ნაგლად მელაპარაკა და მეც ვუთხარი თუ არ ხართ დაინტერესებული კარგად ბრძანდებოდეთ-თქო და უხეშობისთვის დამითხოვა...
- კარგი რა მარიამ, დაველაპარაკები მე და...
- რა კარგი თორნიკე ყველას თვალწინ მითხრა - ვერ გაიგე რა გითხარი? დათხოვილი ხარო!
- მასე თუ გითხრა მართლა არ დაგაბრუნებს... მაინც დაველაპარაკები, ვეტყვი კარგი კადრია და სხვაგან გადავიყვანოთ-თქო, არ ინერვიულო შენ.
- ეგ თვითონაც მითხრა...
- როგორ თუ თვითონაც გითხრა... სულ დამაბნიე რა გითხრა, ან როდის გითხრა?
- რომ წამოვედი გზაში დამეწია, გეხუმრე და ჩემს პირად თანაშემწედ აგიყვან სხვა განყოფილებაშიო. აქ შეუხვიეთ! - მივასწავლე ტაქსს.
- მოეწონე?
- რა მოვეწონე გამომაგდო და ყველას თვალწინ მიყვირა!
- ნუ აბუქებ მაგან ყვირილი არ იცის საზოგადოებაში... იცი რა, ხვალ მოდი ჩვეულებრივ, თუ არ მოვიდა ჩვენთან, ესეიგი დაივიწყა ყველაფერი და დაიკიდე, თუ მეილზე მომწერა გეტყვი, და აი თუ მოვიდა უკვე არ ვიცი... მოდი მოკლედ რა ხვალ და აღარ მეწუწუნო. სხვათაშორის უცოლოა. - ხმის ტემბრზე შევატყე რომ გაიღიმა და სანამ ნერვები მომეშლებოდა გათიშა. მართალი იყო, არ უნდა დავნებებოდი ასე იოლად, საქართველოში ეხუმრებით სამსახურის პოვნას? თანაც ბინის ქირა, გადასახადები... ამაზე ფიქრით ტვინი ამტკივდა.
- აი აქ მოატრიალეთ და გააჩერეთ თუ შეიძლება. - ფული გავუწოდე და ხურდის დაბრუნებისას გადმოვედი. მარკეტში შევიარე, რაღაცეები ვიყიდე და სახლში ავედი. ტელევიზორის ჩართვა ბავშვობიდან ჩვევად მაქვს, იშვიათად ვუყურებ, მაგრამ სულ ჩართული მაქვს, ალბათ იმიტომ, რომ სიწყნარეს ვერ ვიტან. სამსახურიც შესაბამისად ხმაურიანი და მრავალფეროვანი შევარჩიე. ინგლისურში ვიმეცადინე, ანუ რაც სამსახურისთვის მჭირდებოდა და ფილმის არჩევა დავიწყე. იმ ღამით დამესიზმრა, რომ დიდი, სალათისფერი კაბა მეცვა და ვთხოვდებოდი, ვისზე ვთხოვდებოდი არ ვიცი, მაგრამ... ბედნიერმა კი გავიღვიძე. თუმცა როგორც კი გამახსენდა რა დღე მელოდა ერთიანად მოვიშხამე. ყოველდღიური დილა და ,,ჯიელის'' კარი. უსიამოვნების შეგრძნება მქონდა, კიბე ჩვეულებრივზე ნელა ავიარე. ოთახის კარი შევაღე და... დავმშვიდდი, ყველა თავის ადგილას იჯდა, ძალიან ჩვეულებრივად მომესაეს და საქმე განაგრძეს.
- თორნიკე... - დავიწყე დაბნეულმა. - ახალი ხომ არაფერია?
- არა, მეილზე არაფერი მომსვლია და არც არავის უთქვამს რამე.
- ეგ უარესია!
- მარიამ უბრალოდ იღადავა კაი რა...
- ეგ თავიდან... კაი... ორმოცი ათასიანი კლიენტი მყავს ,,მეგაგრინში'' აქვს დაზღვეული და უკეთეს პირობებს თუ შემომთავაზებ გადმოვალო. ისინი ათას შვიდას დოლარს ახდევინებენ, ორასი დოლარით ნაკლებში თუ მომიხერხებ გეგმასაც შევასრულებ ერთი სხვაც მყავს... თორნიკე მიდი რა!
- ანდერვრაიტერთან მომიწევს გასაუბრება...
- მიდი რა მალევე ოღონდ, დღეს უნდა დავაზღვიო ორივე, გეგმა ხვალ საღამომდე მაქვს...
უცებ კარი გაიღო, შევტრიალდი და გავქვავდი... დარწმუნებული ვარ გავფითრდი კიდეც. ალბათ აღარ დამჭირდება იმის თქმა, ვინ შემოვიდა. გაყინული, თევზივით უმეტყველო თვალებით მიყურებდა. თორნიკე წამოდგა, დანარჩენებიც მიხვდნენ, ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო და საქმე შეწყვიტეს. ნელი ნაბიჯებით წამოვიდა, შეკრული წარბებით თვალს არ მაცილებდა, გვერდი ამიარა და თორნიკეს ხელი ჩამოართვა.
- როგორ ხარ თორნიკე?
- კარგად ბატონო ლექსო, თავად? დაბრძანდით. - საკუთარ სკამზე მიუთითა და ისიც ურცხვად დაჯდა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.
- კარგად. რას შვებით აგენტები, კოორდინატორები, როგორ მიდის საქმე?
- რა ვიცი, კარგად, კარგი აგენტები გვყავს, როგორც ძველები, ისე ახლები. - გამიღიმა თორნიკემ.
- ხო, ვიცი, მარიამი შემხვდა გუშინ და ისე კარგად მუშაობდა უნდა დავაწინაუროთ.
- გმადლობ ლექსო, აქ მირჩევნია, კარგი კოლექტივია და...
- ბატონო ლექსო, გინდოდა გეთქვა ალბათ. - გამიღიმა ირონიულად. - შენ არ წყვეტ, სად იმუშავებ. ჩემს განყოფილებაში გადმოხვალ, შვიდი სართულით ზემოთ, ანუ ყველაზე ბოლო სართულზე, ჩემი თანაშემწე იქნები. თუ რა თქმა უნდა, ხელშეკრულების დარღვევას, და სამსახურიდან წასვლას არ აპირებ. დანარჩენს კაბინეტში გეტყვი. - ამ სიტყვებზე წამოდგა, თორნიკეს დაემშვიდობა და კარებთან შედგა. - არ მოდიხარ?
- იცით... - თორნიკეს გადავხედე დასახმარებლად მან კი ამის მაგივრად გაიცინა.
- გილოცავ მარიამ! წარმატებები და ჩამოგვიარე ხოლმე, კარგი?
- კარგი... - ჩანთა ავიღე და კრავივით უკან გავყევი ლექსოს. გული გამალებით მიცემდა... ძალიან კარგი აღნაგობა ჰქონდა, საკმაოდ მაღალი, ხშირი მუქი თმა. საშუალოზე ოდნავ დიდი ტუჩები. ვოცნებობდი ლიფტში ვინმე დამხვედროდა, მაგრამ ცარიელი იყო. მეცხრე სართულის აღმნიშვნელ ღილაკს დააწვა და სუნთქვა უფრო ამიჩქარდა. გულწრფელად რომ გითხრათ... მაშინებდა, და ეს შიში ძალიან მიზიდავდა. ყოველთვის მომწონდა ძალიან ძლიერი, მკაცრი მამაკაცები და აი, ის ჩემს გვერდით იდგა და მიყურებდა, მე კი თითქოს ვერ ვამჩნევდი.
- ნუ ღელავ, ჩემთან დაწოლას არ მოგთხოვ!
- გმადლობთ.
- უბრალოდ სამსახურიდან გასაგდებად ვერ გაგიმეტე.
- გმადლობთ. - ვიცოდი მოკლე პასუხებით გავაღიზიანებდი და მხოლოდ მადლობებით ვიფარგლებოდი.
- უბრალოდ შენნაირი გოგოები უამრავი ვიცი და ჩათვალე დეპრესიას გამოგგლიჯე ხელიდან.
- გმადლობთ.
- შენ რა მხოლოდ ეგ იცი? - მკლავში მომკიდა ხელი და სახეში ჩამხედა. ისე ხმამაღლა მოუვიდა, ისე შემეშინდა, რომ შევკრთი და თვალები შიშისგან სწრაფად ავახამხამე.
- ბატონი ლექსო...
- როგორ მომწონს ასეთი დაბნეული და შეშინებული რომ ხარ იცი? - ლიფტი გაჩერდა და ხელი სწრაფად გამიშვა. კართან მდგარი თანამშრომელი გაკვირვებით მოგვაჩერდა. - რა იყო გიორგი რამე გვისვია? - ლიფტიდან გავიდა ლექსო. - ეს მარიამია ჩემი ახალი თანაშემწე.
- სასიამოვნოა ქერა! - ხელი გამომიწოდა გიორგიმ და გამიცინა.
- მარიამი ვთქვი მე და არა ქერა!
- ეს რომ არ იქნება მაშინ დაგიძახებ ხოლმე თუ არ გეწყინება. - ჩამჩურჩულა ეშმაკურად და ლიფტში მიიმალა.
- ჩემი ძმაკაცია. - წინ გამიძღვა ლექსო თითქოს არაფერი მომხდარა. - ეს ნინაა ჩემი მდივანი. ნინა ეს მარიამია დილას რომ გითხარი. საბუთების გადამოწმება ახლა მას დაევალება და ყავასაც ის მომიდუღებს. ამიტომ საქმე შეგიმსუბუქდება.
- სასიამოვნოა მარიამ.
- ჩემთვისაც.
- აქეთ მინი ბუფეტი გვაქვს. ყავას აქ მოადუღებ. ძირითადად ყველა აქ სვავს და აქ ჭამს. პირველზე ჩასვლა ეზარებათ. ეს კი ჩემი კაბინეტია. - შემიძღვა დიდ, დარბაზივით ოთახში. მარჯვნივ შენი მაგიდა და კომპიუტერია, უკან, როგორც ხედავ ნახევრად სავსე კარადაა. ყველა ინფორმაცია მანდაა რაც მჭირდება ძირითადად. შენ ნივთებს აქ დაკიდებ. ყავა უშაქრო და ძლიერი. დასაწყისისთვის საკმარისია. - ტელეფონმა დამირეკა და ბოდიში მოვუხადე. უცხო ნომერი იყო.
- გისმენთ!
- გასაღები არ დატოვე?
- დუდააა! - ისე გამეხარდა ჩემი ძმის ხმის გაგონება ხმამაღლა დავიყვირე და ლექსომ გაოცებით შემომხედა. - ეხლა ჩამოხვედი? რატომ არ მითხარი? სახლთან ხარ?
- კაი კაი ნუ დამაყარე ახლა! ხო აქ ვარ ბიჭებს გავუვლი მაშინ ჯერ, რომელზე მოხვალ?
- არ ვიცი, ერთ წამს. - ლექსო... უკაცრავად, ბატონო ლექსო, რომელზე ვამთავრებთ?
- შვიდზე. - ისეთი სახით მიუჯდა მაგიდას მივხვდი ჩემგან ბიჭის სახელის გაგონება არ ესიამოვნა და გამეღიმა.
- შვიდზე ვამთავრებ დუდიკ და 15 წუთში ვიქნები მანდ. არ დააგვიანო კაი?
- ეე! უფრო მალე ვერა?
- ვერა!
- კაი მალე ქენი! - და ტელეფონი გათიშა.
- ვინ იყო ასე რომ გაგახარა?
- სამსახურში პირადულ კითხვებს არ ვპასუხობ ბატონო ლექსო. - გავუღიმე და ჩემი ადგილი დავიკავე.
- ყავა მინდა!
......
დამეთანხმებით ყავის გაკეთებას დიდი არაფერი არ უნდა, მაგრამ მე მაინც ძალიან ვეცადე და ხელის კანკალით ლექსოს მაგიდაზე დავდგი. ჭიქა ხელში აიღო თუ არა გამოვბრუნდი და ის იყო მაგიდას უნდა მივჯდომოდი რომ...
- ეს შენ გააკეთე?
- კი, რა მოხდა?
- ჯობს ნინასთვის გეკითხა, ძალიან სლაბია, წაიღე და უფრო მაგარი მომიტანე!
- ორი კოვზი ყავა ჩავყარე...
- მაშინ ახლა მეტი ჩაყარე! რაღას უყურებ?
თავი მაქსიმალურად შევიკავე, ფინჯანი ავიღე და გამოვედი. როგორც ჩანს ძალიან გაბრაზებული სახე მქონდა.
- რა მოხდა? - მკითხა შეშფოთებულმა ნინამ.
- ყავა არ მოეწონა! სლაბიაო, რამდენს უყრიდი შენ?
- ერთნახევარს...
- გასაგებია! - სამზარეულოში შევედი და ოთხი კოვზი ყავა ჩავყარე.
- რა საშინელებაა?! მთელი კოლოფი დაცალე? - ისე დაიჯღანა სიამოვნებისგან გამეცინა. - სასაცილო ვთქვი რამე? წაიღე და ცოტა ნაკლები ჩაყარე!
ისევ წავიღე და თან საათს ვუყურებდი. რა ნელა გადის დრო, როცა გინდა მალე დაასრულოს... ისევ ორი კოვზი ჩავყარე და მოვუტანე.
- ძლივს! შეგძლებია რაღაც.
- კარგია?
- კი ახლა ნორმალურია.
- პირველში რამდენიც ჩავყარე, იმდენია ზუსტად! - გავუღიმე ნიშნის მოგებით და გამოვტრიალდი.
- ხვალიდან ასე ჩაცმული ვეღარ ივლი!
- ასე როგორ?
- მაღალქუსლიანს ჩაიცმევ და ცოტა უფრო კლასიკურად. ბევრ შეხვედრაზე მოგვიწევს სიარული და ასე ჩვეულებრივ არ უნდა გამოიყურებოდე. ცოტა მაკიაჟსაც თუ გაიკეთებ კარგს იზავ.
- შვიდია უკვე და წავალ მე კაი?
- ათი აკლია! - დახედა საათს და გამიღიმა. - კარადაში ლურჯი საქაღალდე უნდა იყოს და მომიტანე.
- ეს? - გამოვიღე შუა თაროდან.
- ეგ ლურჯია? მაღლა უფრო! კიდე მაღლა!
- ვერ ვწვდები!
- ოხ, გამოდი! - წამოდგა და ჩემსკენ წამოვიდა. არ ვიცი რა მემართებოდა, მე რომ მივდიოდი არაფერი, მაგრამ ის რომ ჩემსკენ მოდიოდა ერთიანად სუნთქვა მიჩქარდებოდა. - ამიტომ უნდა გეცვას მაღლები. - საქაღალდე ჩამოიღო და თვალებში შემომხედა. - ვინმე გყავს?
- ანუ?
- შეყვარებული, საქმრო ან რა ვიცი...
- პირადულ კითხვებს არ ვპასუხობ თქო, ხომ გითხარით?
- და მე რომ პირადულისთვის აგიყვანე ჩემს თანაშემწედ არაუშავს? - ძალიან ახლოს მოვიდა და ერთიანად დავიბენი.
- ძალიან ცალმხრივი განწყობაა ბატონო ლექსო!
- ცალმხრივი მე არაფერი მაქვს! - ნიკაპში მომკიდა ხელი და თავი ამაწევინა. ისევ ტუჩებზე დამხედა... თვალი არ აარიდო! არაფერი შეიმჩნიო თქო ვუმეორებდი ჩემს თავს, მაგრამ ვერ შევძელი.
- გამიშვით თუ შეიძლება!
- მაინც მოგდრიკავ!
- სამსახურეობრივი წესები დაიცავით!
- თორემ რას იზავ? წახვალ?
- შვიდს გადასცდა, მეჩქარება. - შევბრუნდი და ჩანთისკენ წავედი.
- მანქანით ვარ და გაგიყვან!
- არ მინდა, გმადლობთ.
- მე მინდა, რა იყო იეჭვიანებს დუდა?
- რა შუაშია? - მოსაცმელი შემოვიცვი და ჩანთა ავიღე.
- აბა რატომ არ გინდა მანქანით სიარულს მარშუტკა გირჩევნია?
- ეგ თქვენი საქმე არაა! - კარი გამოვიჯახუნე და ლიფტს დაველოდე. რამდენიმე წუთში გვერდით მომიდგა. ისევ ცარიელი ლიფტი და ჩემი გაჭაღარავება...
- ასე კიდევ ერთხელ მელაპარაკები და არ ვიცი რას გიზავ!
- იმედია ,,არ ვიციში'' ჩემს ცემას არ გულისხმობთ.
- გამორიცხული არაა! ვერ ვიტან ასე რო მელაპარაკები ეს ერთიციდა გოგო!
- რა ვაჟკაცურია!
- მარიამ! - ეს მკლავში ხელის მოკიდება აშკარად ძალიან უყვარდა, მე კი ისე მაშინებდა...
- გეყოფათ! მე თქვენი თოჯინა კი არ ვარ!
- გახდები!
ლიფტი გაიღო და სწრაფი ნაბიჯებით გამოვედი. გაჩერებისკენ როგორც კი წავედი მომაბრუნა.
- გითხარი მაგით ვეღარ ივლი თქო! დაგავიწყდა ვისი თანაშემწე ხარ? დილით მძღოლი გამოგივლის საღამოს კი მე წაგიყვან, თუ მე არ ვიქნები - მძღოლი.
- ძალიან დამღალეთ!
- შენ საწოლში არ გინახივარ. - გამიღიმა და მანქანისკენ მანიშნა ჩაჯექიო. არაფერი მითქვამს, მანქანაში ჩავჯექი და ღვედი შევიკარი. - სად ცხოვრობ?
- ვორონცოვის მოედანზე, კრუგთან.
- ახლოს ვართ ანუ, საწყენია. ზეგ კორპორატიული საღამოა, გაქვს რამე რომ ჩაიცვა?
- არა. არ მინდა წამოსვლა.
- არ მინდა აღარ გავიგო შენგან არასდროს! წამოხვალ თქო გითხარი და ასეც მოიქცევი! არაფერი გაქვს სათქმელი?
- კი, ეგ გზა გადაკეტილია, სარემონტოები მიდის და სანაპიროდან წადით.
- რა აუტანელი ვინმე ხარ!
- თქვენ ჩემი აზრი უნდა იკითხოთ თქვენს შესახებ.
- ვიცი უკვე, - უბადრუკი იდიოტი. - გაიხსენა ჩვენი პირველი შეხვედრა და გაიცინა.
- არამხოლოდ. აი აქ მოატრიალეთ და გააჩერეთ.
- დუდა აქ გელოდება?
- არა, სახლთან.
- რატომ არ მეუბნები ვინაა?
- ვაიმე... ჩემი ძმაა! დაწყნარდით?
- მაეჭვიანებდი ვითომ?
- და არ იეჭვიანეთ? - ღვედი გავიხსენი და ჩანთა გადავიკიდე.
- რა თქმა უნდა, არ მიყვარს ჩემ გოგოს სხვა რომ ურეკავს!
- მე თქვენი არ ვარ!
- შენ არ იცი ეგ ჯერ!
- მე კი ვფიქრობ თქვენ არ იცით ვისთან დაიჭირეთ საქმე. - გავუღიმე გამომწვევად და გადავედი.
- ასეთიც მომწონხარ იცი?
რა თქმა უნდა, ყურადღება აღარ მივაქციე მაგრამ... ღმერთო როგორ მომწონდა ეს ბიჭი... შინაგანად ძალიან მომწონდა... მიზიდავდა... საშინლად სექსუალური იყო და ეს დიდი მწვანე თვალები...
- მეღირსა?
- დუდაა! - ისე ჩავეხუტე ძლივს მომიშორა. მახსოვს ბავშვობაში რომ იჩხუბა და დალილიავებული, სისხლში მოთხვრილი მოვიდა... რომ დავინახე მუხლები ამიკანკალდა... კიდევ კარგი ძიძა არ იყო...
- მომიყევი რა ხდება თბილისში. ვინმეს ხომ არ უნდა სახე გავუხიო? - ბარგი მიყარა და დივანზე მიწვა.
- შენ სულ მუშტებზე ნუ იყურები. დაგავიწყდა ვინ გერეოდა ბავშვობაში?
- ძალიან გაზრდილხარ... - დასერიოზულდა უცებ.
- ხინკალი მაქვს მაცივარში, მოგენატრებოდა მოვხარშავ უცებ.
- არა, მართლა... გყავს ვინმე?
- ეს ,,გყავს ვინმე" ახალია?
- კიდე ვინ გკითხა? - მოიღუშა უცებ.
- დაიკიდე... წამო სამზარეულოში. - გავედი და უკან წამში გამომყვა.
- მარიამ სერიოზულად... ვინმე გაწუხებს?
- არა.
- ვიცი, მარტო ცხოვრებაც ძნლია და...
- დუდა კმარა! შენ შენი ცხოვრება გაქვს და ვალდებული არ ხარ კუდში მდიო. თანაც მარტო ცხოვრებას დიდი პლიუსი აქვს. თავის დაცვასაც სწავლობ და ცხოვრებასაც უფრო რეალურად აფასებ.
- ჩვენი მშობლები...
- დუდა გაჩუმდი! ჩვენ მშობლები არ გვყავს! და გთხოვ... ნუ მახსენებ იმ ტკივილს...
- მაპატიე. - ხელი მომკიდა და ჩამიხუტა. მე კი როგორც ყოველთვის გული ამიჩუყდა... თავი მხარზე დავადე და ბავშვივით ავტირდი. იმ ბავშვივით, ყოველ ღამე ერთადერთ ძმას რომ ეხუტებოდა და ტიროდა...
***
- დააგვიანე!
- შენ მძღოლს დააბრალე! - ჩანთა დავდე თუ არა, კომპიუტერთან დავჯექი.
- ნოდარი არ მოგწონს?
- კარგი კაცია...
- აბა რას ერჩი?
- ლექსო გთხოვ საქმე მაცადე...
- ოჰ, რა იყო ქალბატონო, ჩემი საზოგადოება ასე გაღიზიანებს?
- შენი მუდმივი ლაპარაკი და კითხვები მაწუხებს. - საქაღალდეების დახარისხება დავიწყე, თუმცა ამაზე სულ არ ვფიქრობდი. ავტომატურად ვაკეთებდი საქმეს და წუხანდელზე ვფიქრობდი.
- არა, რა არ მოგწონს ჩემს ლაპარაკში ვერ გამიგია, ვუზრდელობ, გაუნათლებლურად ვსაუბრობ, შეურაცხყოფას გაყენებ თუ რა?
- .... - არაფერს ვპასუხობ და საქმეს ვაგრძელებ.
- იქნებ ჩვენმა გუშინდელმა საუბარმა რამე შეცვალა? მარიამ გამცემ ხმას ბოლობოლო? ვის ველაპარაკები?! გინდა გაგაგდო? - წამოვიდა ჩემსკენ მაგრამ ისე ვიყავი გაღიზიანებული ამას ჩემზე ოდნავადაც არ უმოქმედია.
- ხო, მინდა!
- დათხოვილი ხარ!
- მადლობა! - საქაღალდეები დავყარე და ჩანთისკენ წავედი.
- კონტრაქტი დაგავიწყდა?
- არ მაინტერესებს!
- გეყოფა! იცი შენს გარდა რამდენი პრობლემა მაქვს? - მითხრა შუბლშეკვრით და ამის გაგონებაზე გიჟივით, ისტერიკულად გამეცინა. - რა გჭირს?
- პრობლემებიო შენ თქვი? - სული მოვითქვი და ცრემლები მოვიწმინდე. - რა პრობლემები გაქვს მითხარი. როგორ დააზღვიოს ,,ჯიელმა'' ,,კრამპერზე'' მეტი მანქანა და ქონება? როგორ აიწევს ან დაიწევს კომპანიის აქციების ფასი ბირჟაზე? თუ როგორ ჩაიწვინო შენი თანაშემწე საწოლში?! ესაა შენი პრობლემები? გინდა მოგიგვარო ყველაფერი ერთ დღეში?
- ვერ გავიგე?
- შენი კომპანიის პერსონალის რესურსს არასწორად იყენებ! არ აძლევ საშუალებას კრეატივი გამოამჟღავნონ ადამიანებმა, რომლებიც უშუალოდ კონტაქტობენ კლიენტებთან და იციან მათი ყველანაირი მოთხოვნილება. როგორ ფიქრობ, ისინი უფრო კარგ რჩევებს მოგცემენ გაყიდვების გასაუმჯობესებლად, თუ ის სათვალიანი ჭკუისკოლოფები, შენ რომ საბჭოს ეძახი და ხალხის ცხოვრებაზე და პრობლემებზე წარმოდგენაც არ აქვთ? თუმცა რა მიკვირს, შენც მათნაირი ხარ! უბრალოდ სათვალის გარეშე!
- მარიამ...
- ან რა გგონია, შენი ბიზნესპარტნიორები რატომ ცდებიან ზოგჯერ, როცა საქმე სერიოზულ რისკს ეხება და რატომ გაძლევენ სწორ მიმართულებას წვრილმანებზე? შენ ხალხზე წარმოდგენაც არ გაქვს! არც გოგოებზე, ყველას ერთნაირად გინდა მიუდგე?! ცხოვრება ასე მარტივი არ არის ლექსო! ისიც კი ვერ შემამჩნიე რომ ცუდ ხასიათზე ვიყავი და უარესად გამაღიზიანე! ნამდვილი... ნამდვილი ბედოვლათი ხარ! - კარი გამოვიჯახუნე და ლიფტს არც დავლოდებივარ ისე ჩავირბინე კიბეები. ყოველთვის გავრბივარ და ამ ჩვევას ვერაფერი მოვუხერხე... ვერცერთხელ ვერ შევძელი დავრჩენილიყავი იქ, სადაც პრობლემები ისე დამტრიალებდნენ თავს, როგორც ფარვანები სინათლეს...
***
რამდენიმე დღე სახლიდან არ გამოვსულვარ. დუდა ამჩნევდა რომ რაღაც ისე არ იყო და ხან საიდან მივლიდა ხან საიდან... როგორ მინდოდა წასვლა სადმე შორს, ნაცნობებისგან და კითხვებისგან შორს... კითხვებისგან, რომლებზე პასუხის გაცემაც არ მინდოდა... დაბადებიდან უფალი გვანიჭებს არჩევანის თავისუფლებას... დაბადებიდან... მანამდე კი თავად წყვეტს რომელ ქვეყანაში უნდა დავიბადოთ, რა ენაზე ვილაპარაკოთ და ვინ უნდა იყვნენ ჩვენი მშობლები... შემდეგ კი სრულიად თავისუფალი ხარ. რატომ ვერ ვგრძნობთ ამას? იმიტომ, რომ საზოგადოებაში მცხოვრებმა ,,ჭკვიანმა'' ადამიანებმა დაადგინეს წესები, რომლებიც თავისდროზე აწყობდათ და რომლებმაც განიცადეს ისეთი რეფორმაცია, რომ ფრთები გაქვს, მაგრამ ციხეში... ერთ კონკრეტულ საკანში... და ისიც მარტო... ფრთები გაშალე, მაგრამ არ იფრინო... იფრინე, მაგრამ გისოსებს არ გაცდე... საკანს გაცდი, მაგრამ ციხეს არა... უფრო სწორად ვერა...
- მარიამ... შენთან არიან. - ჩამესმა ძილში დუდას ხმა და გამოვფხიზლდი.
- ვინ?
- შენი უფროსი. გავაგდო?
- ჩემი უფროსი? - უცებ ვერ მივხვდი.
- ხო ლექსო!
- ლექსო? - ისე გადმოვბრუნდი დუდა შეცბა. - უთხარი გამოვაო... - ძალიან სწრაფად ავდექი, ხალათი მოვიცვი და ოთახიდან გამოვედი. ეს სულელი მის წინ იჯდა და ავი ძაღლივით უყურებდა.
- დუდა ნუ აშინებ!
- მე? შენი უფროსი უთენია სახლში გაკითხავს და... ლუდიც ხომ არ გადმოვუღო?
- არამგონია სვავდეს... - გვერდზე დავუჯექი დუდას და ლექსოს მივაშტერდი.
- ვსვავ! თანაც ბევრს! - გაიღიმა გვერდულად.
- კაი, რამდენ ბაკალს სვავ ყველაზე მეტს?
- ლუდს არაყი მირჩევნია დუდა. როგორ იმგზავრე?
- ოჰ! - გადმომხედა გვერდულად. - ასე ახლო ურთიერთობა გაქვთ?
- დუდა გეყოფა, ადამიანი საქმეზეა მოსული. წადი ისაუზმე არ გინდა? - შევუბღვირე გაბრაზებულმა.
- ვისაუზმე უკვე და არ მინდა! - თქვა პატარა ბავშვივით და ლექსოს გაეცინა.
- მაშინ ყავას დავლევთ ჩვენ! - წამოვდექი და ,,უფროსს'' ვანიშნე გამომყევი თქო.
- იცოდეთ ხმამაღლა ილაპარაკეთ რომ გავიგონო! - წარბი აწია და მერე თვითონვე გაეცინა. - კაი ვსო გავედი მე ბიჭები უნდა ვნახო. ლექსო... იცოდე არ მაინტერესებს ვისი უფროსი ხარ, მსოფლიოს პრეზიდენტიც რომ იყო ჩემ დას ატირებულს ვნახავ და ცხვირ-პირს დაგინაყავ!
.................
- კარგი ბინა გაქვს, მყუდრო და საკმაოდ დიდი. - ჩამოჯდა სამზარეულოს მაგიდასთან და ოთახი შეათვალიერა.
- ჩემი არაა...
- ქირით გაქვს აღებული?
- ხო... რატომ მოხვედი?
- იცი... თორნიკეს, გიას, ნათიას, ყველა ჩვენს კოორდინატორს დავავალე აგენტებთან ერთად შეექმნათ საუკეთესო, ხალხისთვის მისაღები პროდუქტი და პრემია დავაწესე გამარჯვებულზე...
- კარგი გიქნია. მათ ყველაზე უკეთ იციან როგორი დაზღვევა ჭირდება ხალხს ...
- ხო, კიდევ დირექტორთა საბჭო შევამცირე, ნუ შევამცირე რა... ახალ კადრებს ვიღებ...
- კარგია... - ყავას მოვურიე და მივაწოდე.
- მინდა რომ დაბრუნდე...
- რატომ?
- არ ვიცი, უბრალოდ... ვერ ვიტან ჩემს გვერდით რომ არ ხარ და ნერვებს არ გიშლი. - ისე გულახდილად გამიცინა კინაღამ შემიყვარდა. ,,კინაღამ შემიყვარდაზე'' მერე ვიკამათოთ.
- თუ გახსოვს ზუსტად მაგიტომ წამოვედი შენგან!
- არ მახსოვს!
- ლექსო კარგი რა...
- რა კარგი რა მარიამ?! მინდა ჩემს გვერდით იყო, ზურგი გამიმაგრო... მე კი ყველა შენი პრობლემა მოვაგვარო... მითხარი რომელი ბინა გინდა და დღესვე გიყიდი!
- ოჰ! რით დავიმსახურე?
- არაფრით სხვათაშორის, მაგრამ ადამიანებს რომ ყოველთვის დამსახურების მიხედვით ჰქონდეთ ყველაფერი, ბევრად სხვანაირ სამყაროში ვიცხოვრებდით ახლა. თანაც შენთვის საჩუქარი მაქვს... - პატარა ბიჭივით წამოხტა და მისაღებში გავიდა. - ტარარა რაამ! გახსენი, იმედი მაქვს მოგერგება. - მომაწოდა დიდი ყუთი და მოლოდინით სავსე მზერა მომაპყრო.
- ეს რა... კაბაა? - ყუთიდან საკმაოდ მოკლე, გიპიური ნაჭერი ამოვიღე და გაოცებულმა შევხედე.
- ხო, ისეთი ტანი გაქვს აბა გრძელ

ძვირფასო მომხმარებელო მასალის ნახვის შემდეგ გთხოვთ დატოვოთ კომენტარი, რათა ავტორს სტიმული მიეცეს უკეთესი სიახლეების გამოქვეყნების შესაძლებლობა. პატივისცემით საიტის ადმინისტრაცია.


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება. გთხოვთ გაიაროთ რეგისტრაცია. რეგისტრაციის დასაწყებად დააჭირეთ ამ ბმულს: რეგისტრაციის დაწყება
memento.ge

საიტზე გამოკითხვა

საიდან გაიგეთ ჩვენი საიტის შესახებ?
Facebook- იდან
სხვა საიტზე ვნახე რეკლამა
მეგობარმა მირჩია
საძიებო სისტემებიდან
შემთხვევით

  ყველა